Home / ஆன்மீகம் /

அன்பே சிவமாக அருளும் ரமணர்

Posted On : December 30, 2017

நினைத்தாலே முக்தி தரும் திருவண்ணாமலை தலத்தில் நினைக்க அருள் சுரக்கும் குருநாதன். அவர் தான் அன்பே சிவமாக அருளும் ரமண பகவான்.

இன்று (டிசம்பர் 30) ரமண மகரிஷி பிறந்த நாள்.

பிள்ளை பிராயத்திலேயே கொள்ளை கொண்ட ஈசன். நினைத்தாலே முக்தி தரும் திருவண்ணாமலை தலத்தில் நினைக்க அருள் சுரக்கும் குருநாதன். அவர் தான் அன்பே சிவமாக அருளும் ரமண பகவான்.
மலர் மல்லிகை மணம் வீசும் மதுரைக்கருகே ரமண மணம் வீச, ரமண பகவான் திருச்சுழியில் 30-12-1879 அன்று மணியகாரராக பணியாற்றி வந்த சுந்தரமய்யர், அழகம்மை தம்பதிக்கு திருக்குமாரனாக பகவான் ரமணர் அவதரித்தார். அவருக்கு வேங்கட ராமன் என பெயரிட்டு பெற்றோர் மகிழ்ந்தனர். இவர் சிறிது காலம் திண்டுக்கல் பாலர் பள்ளியில் பயின்ற பின்னர், தன் அண்ணன் நாகசாமி படித்து வந்த ஸ்காட் இடைநிலை பள்ளியில் கல்வி பயில தொடங்கினார். தொட்டது துலங்க கல்வியியல் சிறந்து விளங்கினார், வேங்கட ராமன்.
வேங்கடராமனுக்கு பன்னிரெண்டு வயதிருக்கும், அவர் தந்தை சுந்தரமய்யர் இறைவனடி சேர்ந்தார். அப்பாவின் மறைவிற்கு பின் அவரது சித்தப்பாக்களான சுப்பைய்யர், நெல்லையப்பர் ஆகிய இருவரின் கவனிப்பில் வேங்கட ராமன் வளர்ந்து வந்தார். தந்தையின் மறைவிற்கு பின் குடும்பமே நிலை குலைந்து தான் போயிருந்தது. ஏதோ இருக்கும் சொற்ப வருமானத்தில் அண்ணன் பிள்ளை வேங்கட ராமனை அவரது சித்தப்பா நெல்லையப்பர், அமெரிக்கன் மிஷன் இடைநிலை பள்ளியில் உயர் கல்வி படிக்க வைத்தார்.
வேங்கட ராமனுக்குகோ படிப்பை தவிர எல்லா காரியங்களிலும் மனம் சென்றது. குஸ்தி போடுவது, நீந்துவது, ஆடுவது, பாடுவது, விளையாடுவது என சுகமாய் மாணவர்களுடன் பொழுதை செலவழிப்பதிலேயே சில காலம் கழிந்தது. வேங்கட ராமன் பத்தாம் வகுப்பு படிப்பை முடித்திருந்த சமயம் வீட்டுக்கு உறவினர் ஒருவர் வந்திருந்தார். அவரிடம் வேங்கடராமன், நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? என்று ஆவர்த்துடன் கேட்டார். அவரும் அன்போடு, திருவண்ணாமலையில் இருந்து வருகிறேன் என்றார். அப்படியென்றால் எந்த இடம் என வேங்கட ராமன் ஆசையாய் கேட்க, கருணையே வடிவான அருணாசலம் என்றார், அந்த உறவினர்.
‘ஈர்த்தென்னை ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானே’ என்ற மணிவாசக பெருமானின் வாக்குக்கு இணங்க, வேங்கட ராமனுக்கு அருணாசலம் என்ற பெயரை கேட்டவுடன் உடம்பெல்லாம் ஆனந்தம் கரைபுரள கண்டான்.
அரனும் அயனும் அடி முடிய தேடிய அருணாசல பெருமானின் திருநாமத்தை கேட்டது முதல் வேங்கட ராமனுக்கு பள்ளி படிப்பில் இருந்த பிடிப்பு விட்டது. பெரிய புராணத்தை பிரியத்துடன் படிக்க தொடங்கினார். விழிப்பு நிலையில் சில சமயம் ஆழ்ந்த தியான நிலைக்கு சென்று விடுவார். ஒரு நாள் மரணத்தை பற்றிய கனவினை கண்டது ரமணம்.
ஆம், ரமண பகவான் கனவில் மரணத்தை பற்றிய நினைவு காட்சிகளாய் விரிய விழித்துக்கொண்டார் பகவான். வழிக்கு துணை எது என சிந்திக்க தொடங்கினார். பிறந்தது மறையும். உள்ளது இல்லாததாகும். எது நிலை? எது நிரந்தரம்? எது நான்? நான் யார்? என கேள்விகளால் ஆத்ம ஞான வேள்வி ரமண பகவானின் ஆழ்மனதில் எழுந்தது.

நான் என்பது இந்த உடலா, உறுப்புகளா? உயிரா? உடமைகளா? என ஆத்ம விசாரம் பகவானின் இதயத்தில் மலர அருணாசலத்தை காண ரமணரின் மனம் ஆவல் கொண்டது. ஒருநாள் வீட்டின் மாடி அறையில் அமர்ந்து, வெளிசிந்தனையற்று ரமணர் வீட்டுப்பாடம் எழுதிகொண்டு இருந்தார். அப்போது அங்கு வந்த அண்ணன் நாகசாமி, பிடிப்பில்லா படிப்பு எதற்கு என கண்டித்தார். உடனே ரமணர் எனக்கு பள்ளியில் சிறப்பு வகுப்பு இருக்கிறது என்று கூறி புறப்பட்டார். அப்போது அண்ணன் நாகசாமி, பள்ளியில் என் வகுப்பு கட்டணம் 5 ரூபாய் செலுத்த வேண்டும். கீழ் அறையில் இருந்து எடுத்து செல் என்றார்.
அப்போது ரமணரின் சித்தி அவரிடம் 5 ரூபாய் கொடுத்தார். அதை பெற்றுக்கொண்ட ரமணர், சித்தி பெற தனமும் தடை என்று உணர்ந்தார். 3 ரூபாய் மட்டும் வழிச்செலவுக்கு எடுத்துக்கொண்டு இரண்டு ரூபாயை சித்தியிடம் திருப்பிக் கொடுத்தார். கூடவே நோட்டு புத்தகத்தில் இருந்து ஒரு பக்கத்தை கிழித்து சுருக்கமாக அண்ணன் நாகசாமிக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். அதில், ‘நான் என் தகப்பனாரை காண்பதற்கு அவரது உத்தரவின்படி இந்த இடத்தை விட்டு கிளம்பி விட்டேன். இது நல்லதில் தான் முடிந்திருக்கிறது. இதற்காக யாரும் விசனப்பட வேண்டாம். இதை பார்க்க யாரும் முயற்சிக்க வேண்டாம். உன் பள்ளி கட்டணம் செலுத்தப்படவில்லை. இத்துடன் இரண்டு ரூபாய் வைத்துள்ளேன். இப்படிக்கு…’ என்று குறிப்பிட்டு இருந்தார்.
இந்த கடிதத்தில்தான் எவ்வளவு உயர்ந்த தத்துவம். நான் என்பதில் தொடங்கி இது என சுருங்கி இப்படிக்கு என்று முடிக்கும்போது ஏதுமற்ற நிர்மூலமாக்கி தன்னை உணர்த்தினார், பகவான் ஸ்ரீ ரமணர். ரெயில் ஏறி விழுப்புரம் இறங்கி அங்கிருந்து மாம்பழம்பட்டு சென்று அங்கிருந்து நடை பயணமாக திருவண்ணாமலை சென்றடைந்தார், பால ரமணர். பாதாள லிங்க கோவில் மாமரத்து குகை, பவளக்குன்று, விருபாஷி குகை என பல இடங்களும் ரமணரின் திருவண்ணாமலை வாசஸ்தலங்கள் ஆயிற்று. பின்னர் தாயை சமாதி செய்வித்த அடிவாரமே ரமணரின் நிரந்தர வசிப்பிடமானது. அதுவே இப்போது நாம் பகவானை தரிசிக்கும் ரமணாஸ்ரமம்.
பகவான் ரமணரை தரிசிக்க தமிழகம் மட்டுமின்றி கடல் கடந்து, வெளிநாட்டினரும் வருகை தந்து பகவானை கொண்டாட தொடங்கினர். ‘ஞானியார் தரிசனம், பாவ விமோசனம்’ என உணர்ந்தவர்கள், அவரது அன்பான திருப்பாதங்களில் பணிந்து பலன் பெற்றனர். பகவான் ரமணரை காண ஆஸ்ரமத்துக்கு எத்தனை அன்பர்கள் வந்தபோதும், பசியோடு ஒருவரையும் அனுப்பியதில்லை பகவான். தம் பார்வையால் அன்பர்களை நோக்க அவர்களின் பசி, பணியும், பாவ வினையும் ஒருங்கே தீர கண்டனர்.
அன்புருவாகி வாழ்ந்த பகவான் உடலை புற்றுநோயும் பற்றி தன் வழிக்கு புண்ணியம் தேடிக்கொண்டது. காயத்தின் பற்றை விட்டவரை புற்று நோயாலும் காயப்படுத்த முடியவில்லை என்பதே நிதர்சனம். பகவான் ரமணரை மனிதர்கள் கூட்டம் மட்டுமின்றி கிளிகள், குரங்குகள், பசு பட்சிகள் என எல்லாமும் அண்டி பிழைத்தது.
நான் யார்? என அறியா சனமே அறிய அருணாசலமே பகவான் உருவில் உலவி, முடிவில் 14-4-1950 அன்று இரவு 8.47 மணிக்கு மகா சமாதியானார். ஊன உடலை திருவண்ணாமலை அக்னி தலத்தில் ஆகுதியாக்கி, அத்ம ஜோதியாகி அண்ணாமலையார் இருதயாசல குகையில் நிரந்தரமாக குடியேறினார். இன்றும் நம்பிக்கையோடு வரும் அன்பர்களுக்கு சித்தியும், முத்தியும் தரும் ஞான ஆலயமானது ரமணாஸ்ரமம்.
தொட்டு பணிந்தால் விட்டுவிடும் மரணம். தொடரும் மனமெல்லாம் ரமணம். என்னை எனக்கறிவித்த என்குரு நாதனுக்கே என்ன கைமாறு செய்வேன் அருணாசலா?

Comments

தொடர்புடைய செய்திகள்